Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Τα σιωπηλά πνεύματα

 Οι πνευματικοί της χώρας σιωπούν. Κλείνουν τα μάτια, σφραγίζουν τα αυτιά και ράβουν το στόμα, χωρίς να γνωρίζει κανείς αν αυτή η σιωπή έχει τιμή. Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που Έλληνες, για παράδειγμα, λογοτέχνες μιλούν για την κατάσταση της χώρας με λόγο ουσίας, χωρίς κομματική επιρροή, σε κάποιο μικρή στήλη εφημερίδας ή περιοδικού. Οι περισσότεροι αμέτοχοι, χωρίς θέση και ταυτόχρονα κρυμμένοι, παραμένουν σιωπηλοί μπροστά στο κατήφορο και στον εξευτελισμό της Ελλάδας. Λες και αυτός ο τόπος δεν έχει σοφούς, πνευματώδεις και σπουδαίους ανθρώπους. 

Η Ελλάδα ξαφνικά μοιάζει να έχει μόνο ένα «μεγάλο μυαλό», αυτό των 300ων βουλευτών που χωρίς κανένα δισταγμό καθορίζουν όχι μόνο τη ζωή μας, αλλά τη τύχη της νεολαίας μας, τον πλούτο της χώρας μας, την ανεξαρτησία μας και δυστυχώς την τύχη των επόμενων γενεών μας.
Σε άλλες εποχές και με κίνδυνο τη ζωή τους ο πνευματικός κόσμος είχε λόγο και άποψη. Δίκαια λοιπόν κάποιοι αναρωτιούνται «που είναι οι πνευματικοί άνθρωποι να υψώσουν τη φωνή και το ανάστημα τους;» και αν αναρωτιούνται κάποιοι όπως ένας φίλος «και τι θα βγει αν μιλήσουν λες και θα τους ακούσει κανείς;», τότε θα πρέπει να τους πουν πως είναι υποχρέωσή τους.

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1971 πέθανε ο μεγάλος ποιητής Γιώργος Σεφέρης, το 1969 δημοσιεύτηκε μια επιστολή του για την πολιτική της εποχής, η επιστολή κλείνει ως εξής:
[…] είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα πολιτικό δεσμό, και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου ένα γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι Εθνική Επιταγή. Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου. Παρακαλώ το θεό, να μη με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω.
29 Μαρτίου 1969
Γιώργος Σεφέρης

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Κωδικός 0896

Κάποιοι δεν θα έχουν ποτέ όνομα αλλά θα έχουν το κωδικό 0896. 75 χρόνια μυστικής σιωπής, για όσους ανώνυμους κατά καιρούς είχαν τη δυνατότητα, λόγω επαγγέλματος να μπορούν να μιλούν ή ναγράφουν. Μια μυστική συνήθεια που έμεινε αδιατάρακτη μπροστά στο πέρασμα τωνχρόνων. Τώρα μια απόφαση ήρθε για να χαλάσει τις κακές συνήθειες τουδιαπλεκόμενου Τύπου και όλοι αυτοί οι «Τύποι» που τα έπαιρναν, για να σιωπούν ήγια να μιλούν, για να γράφουν ή για να μην γράφουν, δεν έχουν ονόματα.Καταστράφηκαν μαζί με τον κώδικα της δημοσιογραφικής τους δεοντολογίας.
Η Γενική Γραμματεία Τύπου μεταφέρει λέει, τα νόμιμα κατά τ’ άλλα κονδύλια, στο κρατικό προϋπολογισμό. Δεν είναι τόσο που γέμισαν οι τσέπες κάποιων, είναι πως κάποιοι άλλοι δημοσιογράφοι ή μη, πιστεύουν πως η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα και κοινωνικό έργο. Είναι εργασία προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας και της εύρυθμης λειτουργίας της. Για παράδειγμα, η αποκάλυψη σκανδάλων είναι «υποχρέωση», ενώ η συγκάλυψη και όταν μάλιστα αφορά το δικό τους «σινάφι» είναι «ιερή».
Τα σχετικά έγραφα και τα στοιχεία για τον τρόπο διακίνησης των χρημάτων έχουν καταστραφεί, γιατί όπως τόνισαν «βασική παράμετρος της αδιαφάνειας που χαρακτήριζε την χρήση των απορρήτων κονδυλίων ήταν η μη ύπαρξη εγγράφων και η καταστροφή κάθε στοιχείου αναφορικά με τη διακίνησή τους». Ποιος ξέρει, ίσως βρεθεί κάποιος άλλος κωδικός που θα ενισχύσει τα «μεγάλα συμφέροντα» και τις«σκοτεινές συναλλαγές» όσο καμία ΕΣΗΕΑ, κανένα σωματείο και κανένας κλάδος, δεν απαιτεί, δεν διαγράφει, δεν καθαρίζει και δεν προστατεύει.