Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Oι σύγχρονοι Γαργαντούες


Σύγχρονε πολιτικέ Γαργαντούα, που άνοιγες το τεράστιο στόμα σου και έτρωγες ασταμάτητα και ασύστολα με χρυσά κουτάλια μίζες, τσέπες και ταμεία, δε σε έφτανε ό, τι καταβρόχθιζες μόνος σου; Ήθελες να ταΐζεις τους διπλανούς «συγγενείς» και «φίλους»; Γιατί; Πως αντέχατε όλοι μαζί τόσο φαί;
Σύγχρονε Γαργαντούα, κανείς δε βρέθηκε να σου βάλει μυαλό; Να σε πείσει να κάνεις δίαιτα για το καλό του ελληνικού κράτους; Κανείς δε σε πήγε να δεις πως κάποιοι πεινάνε και τρώνε τα αποφάγια που πέταγες που και που από ψηλά;
Πως χλαπάκιαζες έτσι, ζεστό ή κρύο χρήμα, πως άρπαζες ό, τι μπορούσες, πως κατάφερες να μη βλέπεις τίποτε άλλο παρά μόνο τι έχει η τσέπη σου; Δε φοβόσουν όλους εκείνους που έκαναν υπομονή ή που έκαναν πως δε σε βλέπουν γιατί περίμεναν καρτερικά να τους δώσεις κάτι; Δε φοβόσουν. Τώρα δε φοβάσαι για το ξεσηκωμό τους;
Σύγχρονε Γαργαντούα, ναι έτσι θα σε λέω και θα σε ξαναλέω κάθε φορά που ζητάς να σε ψηφίσω, που ζητάς να σε ακούσω. Ξέρεις τι έκανες; Εκτός του ότι έγινες ένα παχύσαρκο τέρας, με έκανες και εμένα κλέφτη, με ανάγκασες να κοροϊδεύω το διπλανό μου, να ακονίζω και εγώ τα μαχαίρια μου για να τεμαχίσω κάθε τι που θα με έκανες λίγο πιο χορτάτο αφού εσύ ήσουν το κακό μου παράδειγμα. Με ανάγκες να φύγω από τη χώρα μου να γίνω αλλοδαπός γεμάτος τύψεις που άφησα συγγενείς και φίλους όχι γιατί έμειναν μόνοι στη πατρίδα αλλά γιατί δε μπόρεσα να τους πάρω μαζί. Έκανες όλα τα παιδιά που είναι το μέλλον να μην έχουν μέλλον.
Για το François Rabelais ο Γαργαντούας το 16ο αιώνα ήταν ένας αχόρταγος γίγαντας που συμβόλιζε την ελευθερία σε βαθμό απόλυτης ασυδοσίας, για μένα ο Γαγαντούας του 21ου είσαι εσύ που δε βαριστομαχιάζεις ποτέ, ίσως γιατί οι εκάστοτε Γαργαντούες της εξουσίας έχουν πάντα μια ιδιαίτερη ευκολία στο χέσιμο. Αλίμονο σε όποιον έχει την ατυχία να στέκεται από κάτω...

Χρονογράφημα στο περιοδικό "Πολιτικά Θέματα" 18\11\ 2010

Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

"Dum Spiro Sperο"


Πέρασε και αυτή η 28η Οκτωβρίου! Που να πρωτοπεί κανείς σήμερα ΟΧΙ!
Ένας φίλος, μου είπε να πούμε ΟΧΙ στο μνημόνιο. Τώρα να πούμε ΟΧΙ, τώρα που το υπογράφηκε;
Ακόμα να μιλάμε για ένα μνημόνιο που στη τελική είναι συνέπεια των πράξεων μας ή αν θες η εύκολη επιλογή κάποιων;
Προλαβαίνουμε δε προλαβαίνουμε να πούμε ΟΧΙ στα κακομαθημένα παιδιά μας, στην υπερκαταναλωτική μας μανία, στη ψύχωση μας να μπούμε στο δημόσιο, στο ψώνιο μας να γίνουμε «μέλος» της Χαϊ κοινωνίας, προλαβαίνουμε ίσως να πούμε ΟΧΙ στη κραυγαλέα ματαιοδοξία μας.
Έχεις δίκιο, μου είπες ο φίλος: θέλει δύναμη να πεις ΟΧΙ στο γιατρό που ζητάει – ΟΧΙ και τόσο διακριτικά- φακελάκι, ενώ κρατά στα χέρια του τη ζωή του δικού σου ανθρώπου. Θέλει δύναμη να πεις ΟΧΙ στο δημόσιο υπάλληλο, που βαριέται να κουνηθεί και τον πάς με το μαλακό για να μη σου πει και αυτός το ίδιο που σου είπε ο προηγούμενος χωρίς καν να σε κοιτάξει ότι «δεν είναι δική του αρμοδιότητα δηλαδή».
Θέλει πολύ δύναμη να πεις σήμερα στο γιο, κόρη και εγγόνια, «ΟΧΙ, δεν αντέχω άλλο να σας τσοντάρω από τη πενιχρή μου σύνταξη».
Είναι δύσκολο να φωνάξεις σ’ όλους αυτούς που βλέπεις ξαπλωμένους στα καφέ και κατηγορούν την «άδικη κοινωνία»: ΟΧΙ δε φταίει μόνο αυτή, είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι.
Και τώρα, τι; Ρωτάς και με ξαναρωτάς.
Τώρα απλά κάνουμε ζάπινγκ και βλέπουμε καλοστημένε κουζίνες, χορταίνουμε (με τα μάτια) από γκουρμέ και μας σερβίρουν σκουπίδια. Μετά ανοίγουμε τον υπολογιστή με την ελπίδα ότι σήμερα θα γνωρίσουμε τον επόμενο έρωτά μας και εξακολουθούμε να λέμε «ΝΑΙ σ’ όλα». Καληνύχτα… OXI-OXI καλημέρα, γιατί Dum Spiro Spero.

Χρονογράφημα στο περιοδικό "Πολιτικά Θέματα" 04/04/2010