Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Πιες και εσύ ένα καφέ στο "Myrtillo"

«Παρουσιάζω το βιβλίο μου στο “Myrtillo café”», μου είπε μια φίλη, «σε περιμένω». 
«Myrtillo;», ξαναείπα μέσα μου, περίεργο όνομα για καφετέρια… 
Εκείνο το Σαββατόβραδο στο Ηράκλειο η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική. Αυτό το café δεν μοιάζει με τα άλλα της πόλης. Κάθισα στο μπαρ. Κοιτούσα. Παρατηρούσα. Έπιασα την κουβέντα. Ανακάλυψα. Ενθουσιάστηκα. Απέκτησα νέους φίλους! 


- Δαμιανέ, μπορώ να έχω μια μπύρα σε παρακαλώ. 
- Πατατάκια;
- Φυσικά! 
- Πόσες ώρες δουλεύεις εδώ;
- Οκτώ.
- Κουράζεσαι; 
- Αρκετά. 
- Και μετά τη δουλειά; 
- Πηγαίνω στο κορίτσι μου.
- Μένετε μαζί;
- Ναι, μένουμε μαζί. 
- Με τα άλλα τα παιδιά πως τα πάτε;
- Είμαστε φίλοι, γνωριστήκαμε εδώ, στο Myrtillo. 
- Ο κόσμος πως είναι; 
- Πολύ καλά θα έλεγα, μας δέχεται.
- Δαμιανέ σε φοβίζει να πας για δουλειά σε κάποιο άλλο μαγαζί; 
- Όχι, δεν θέλω να πάω κάπου αλλού. Μου αρέσει εδώ περισσότερο. 
- Γιατί; Νιώθεις ασφάλεια εδώ;   
- Ναι, νιώθω ασφάλεια. 
- Τι όνειρα έχεις; 
- Να συνεχίσω να δουλεύω στο Myrtillo. Και όταν τελειώσω το πρόγραμμα, ίσως να πάω τελικά κάπου αλλού. 
- Σου αρέσει αυτή η δουλειά;
- Ναι, πολύ. 
- Γιατί; Σου αρέσει να γνωρίζεις και να μιλάς με κόσμο; 
- Ναι, αυτό είναι, η επικοινωνία με τον κόσμο μου αρέσει πολύ. 
- Έχεις ταξιδέψει. 
- Ναι, έζησα επτά χρόνια στη Σκοτία. Έχω τελειώσει εκεί και την Τουριστική Ακαδημία.  Ο πατέρας μου είναι Σκοτσέζος. 
- Πού είναι πιο ωραία, εκεί ή εδώ;
- Εδώ, στην Ελλάδα. 
- Πες μου για τη δουλειά σου, ξέρεις τα πάντα από καφέδες και ποτά;  
- Τα περισσότερα τα έχω μάθει. Φτιάχνω ακόμα και κοκτέιλ! 
- Ω! Που έμαθες να φτιάχνεις κοκτέιλ;
- Το καλοκαίρι στην Κρήτη. 
- Α, δεν το ήξερα. Την επόμενη φορά θα σου ζητήσω να μου φτιάξεις. 
- Εντάξει. 
- Όταν τελειώσεις το πρόγραμμα εδώ, θα σου δώσουν κάποια βεβαίωση ότι παρακολούθησες την εκμάθηση του σέρβις;
- Ναι βέβαια. Θα έχω το χαρτί πως ξέρω και μπορώ πλέον να εργαστώ οπουδήποτε. 
- Έμαθα πως είσαι από τότε που άνοιξε το Myrtillo; 
- Ναι. 
- Πριν πόσα χρόνια; 
- Πριν δύο χρόνια. 

Αυτός ήταν ο Δαμιανός. Εκεί ήταν ο Κωνσταντίνος και ο Δημήτρης. Η Όλγα και ο Κώστας είναι κωφάλαλοι και δουλεύουν μόνο το πρωί που η χειλανάγνωση είναι πιο εύκολη. Στο Myrtillo εργάζονται 11 παιδιά (μισθωτοί), εκ των οποίων οι εννέα ανήκουν στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Ταυτόχρονα το Myrtillo café εκπαιδεύει άλλους είκοσι δύο νέους, με σκοπό να προωθηθούν και αυτοί στην αγορά εργασίας. 

Τα παιδιά που γνώρισα έχουν περάσει από την πρώτη φάση της εκπαίδευσης που γίνεται τα πρωινά. Τώρα είναι στη δεύτερη φάση, αυτή της πρακτικής άσκησης, και η τρίτη φάση του εκπαιδευτικού τους προγράμματος, η οποία δεν έχει ακόμα ξεκινήσει, έχει ως στόχο τα παιδιά αυτά να φύγουν έξω από το Myrtillo café και να εργαστούν, πλέον, σε ένα μη προστατευμένο περιβάλλον. Πίσω από το Myrtillo βρίσκονται είκοσι δύο οικογένειες. Κάποιες από αυτές έχουν και τα παιδιά τους στο πρόγραμμα, κάποιες άλλες όχι. 
Είκοσι δύο οικογένειες δημιούργησαν αυτή την Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση, κίνηση εμπνευσμένη από τον οργανισμό The Engine Shed Εδιμβούργου Σκοτίας, με σκοπό την εκπαίδευση και προώθηση στην αγορά εργασίας ανθρώπων από ευάλωτες ομάδες πληθυσμού, και κυρίως νέων με μέτριες μαθησιακές δυσκολίες. 
Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Myrtillo café περιλαμβάνει τους εξής τομείς:                  
1) Θεραπευτική ομάδα με καλλιτεχνικές δράσεις
 2) Εκπαίδευση στην εξυπηρέτηση πελατών (service και  Bar)
3) Εκπαίδευση στο Παρασκευαστήριο.  
Τα πεδία 2 και 3 αποτελούν  τους τομείς  εργασιακής  απορρόφησης  των εκπαιδευόμενων, ανάλογα με την επιλογή αλλά και τις ικανότητες και την  εργασιακή απόδοση  του καθενός.
Αν βρεθείτε στο Νέο Ηράκλειο Αττικής θυμηθείτε να περάστε από εκεί. Κάποιο από τα υπέροχα αυτά παιδιά θα σας σερβίρει ό,τι του ζητήσετε, ένα ζεστό καφέ, ένα ποτό, μια μυρωδάτη σφακιανή πίτα ή ένα λαχταριστό γλυκό με σοκολάτα. Μην παραλείψετε  να του χαμογελάσετε. Η λίστα με τα παιδιά που περιμένουν να μπουν και εκείνα στο πρόγραμμα είναι πολύ μεγάλη. Ίσως γιατί ο σκοπός του κάθε ανθρώπου είναι να γίνει δημιουργικός


Πλατεία 28ης Οκτωβρίου 6
Νέο Ηράκλειο Αττικής
Τηλέφωνο: 211 0123176 
Λειτουργεί καθημερινά από 10 π.μ. έως 1.00 μ.μ.








Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Γιατί πήγα στο Σύνταγμα [pics&video]


Δεν θα έλεγα ότι νιώθω αγωνίστρια, ηττημένη αισθάνομαι. Όταν πήγα στη συγκέντρωση που έγινε στο Σύνταγμα στις 11 Φεβρουαρίου του 2015, ανέβασα μια φωτογραφία της στιγμής στη σελίδα μου στο Facebook, με το σχόλιο: «Αν έχεις σκοπό έχεις και ελπίδα…». Πολλοί έσπευσαν να μου στείλουν μηνύματα, ποικίλα.
Κάποια από αυτά ήταν:
«Όποιος ελπίζει πεθαίνει απελπισμένος…»
«Γιατί πήγες στη συγκέντρωση συμπαράστασης, αφού η κυβέρνηση πήρε ψήφο εμπιστοσύνης, τόσο απλά»
«Τι πήγες να κάνεις στο Σύνταγμα;»
«Είσαι αγανακτισμένη;»
«Πως περνάτε εκεί;»
«Αν είχες μαγαζί στο κέντρο θα σήκωνες αυτή τη φωτογραφία, αν 100 μέρες το χρόνο το κέντρο ήταν κλειστό;»
Αυτή η συγκέντρωση δεν ήταν κατευθυνόμενη. Δεν ήταν οι τόοοοτε αγανακτισμένοι της χώρας. Ήταν οι νυν απογοητευμένοι και γεμάτοι ταυτόχρονα ελπίδα πολίτες που στήθηκαν για λίγο όρθιοι μπροστά στον  Άγνωστο Στρατιώτη χωρίς κάγκελα, χωρίς ματ, χωρίς δακρυγόνα, χωρίς κλούβες και χωρίς κανένα φόβο. Πιο κοντά στη Βουλή και στους τσολιάδες της δεν είχαμε βρεθεί άλλη φορά. Και όσο τους πλησίαζες τόσο έβλεπες  στα μάτια τους τη χαρά και στα χείλη τους το χαμόγελο που ήταν έτοιμο να «σκάσει». 
Όλοι αυτοί που βρέθηκαν στο Σύνταγμα πήγαν για να δείξουν στις "μεγάλες δυνάμεις" της Ευρώπης πως στηρίζουν την κυβέρνηση και τις διαπραγματεύσεις της, είτε την έχουν ψηφίσει είτε όχι, αν θέλετε. Όλοι αυτοί που βρέθηκαν στο Σύνταγμα ήθελαν, να κάνει το γύρω του κόσμου, η εικόνα μιας Ελλάδας γεμάτη ανθρώπους και όχι, πλέον, πρόβατα. Μια ψήφος στη ζωή δεν αρκεί για να αλλάξει τα πάντα… ή μήπως αρκεί; Την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2015  θα είμαστε στο Σύνταγμα.