Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Στο δρόμο για το κοιμητήριο σαν... τη τρελή του φεγγαριού


Και ενώ με είχε πάρει ο ύπνος ξαφνικά ξυπνάω με την ανάγκη να ακούσω μουσική, πες το και "καλλιτεχνική διαστροφή" ή πες το ότι άλλο θες...
Πρώτη σκέψη Φλέρυ Νταντωνάκη, ίσως γιατί πριν λίγες μέρες , 18/07 γενέθλια μέρα, το διαδίκτυο κατακλύστηκα από φωτογραφίες και τραγούδια της! Λες το υποσυνείδητο να έβαλε μέσα μου κάποια περίεργη από εκείνες τις φωνές: ούτε ένα τραγούδι; Ούτε ένα άρθρο; Και την έχεις ως αγαπημένη σου; Ντροπή... 
Άνοιξα μια λευκή σελίδα, καιρό έχω να γράψω σκέφτηκα, η Φλέρυ Νταντωνάκη είναι ένας υπέροχος λόγος για μερικές σκέψεις....
Η τελευταία της λέξη ήταν "Πούστηδες", μαρτυρία ασθενών από το διπλανό κρεβάτι του νοσοκομείο Μεταξά σύμφωνα με τον Μάνο Λαμπράκη.  
Δεν ήξερε κανείς ποια είχαν δίπλα τους. Δεν ήξερε κανείς ποια σπουδαία φωνή είχαν δίπλα τους. 
Δεν έφταιγε που είχε παχύνει ή που είχε αλλάξει η όψη της. Δεν έφταιγε που ήταν 60 ετών και φαινόταν 80. Δεν την ήξεραν ουσιαστικά... Είχαν άγνοια καλλιτεχνική. 
Και αν με ρωτάς αν σήμερα την ξέρουν, φοβάμαι πως η απάντηση είναι πάλι όχι... 
Η Φλέρυ, άφησε την τελευταία της πνοή  τον Ιούλιο του 1998. Τα έξοδα ταφής ανέλαβε ο θετός γιος του Μάνου Χατζιδάκι και η μεγάλη ερμηνεύτρια αναπαύεται δίπλα στο Μάνο, στο κοιμητήριο της Παιανίας.
Ο ίδιος ο Μ. Λαπράκης αναφέρει πως στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν οι παρεγγελιοδόχοι του μνήματος με τους μαρμαροτεχνίτες, κάποιος αντέγραψε λάθος του επίθετο της και ακόμα και σήμερα αν κάποιος επισκεφθεί, τον τάφο της Φλέρυς, το επίθετό της είναι ανορθόγραφο.

Αντί για "ΝΤΑΝΤΩΝΑΚΗ" γράφει "ΑΤΑΝΤΩΝΑΚΗ".

Με την πρώτη ευκαιρία θα πάω στο κοιμητήριο της Παιανίας, να περπατήσω ανάμεσα στα μνήματα να δω εκείνη την επιγραφή και να αναρωτηθώ ποιοι είναι πραγματικά οι νεκροί... στο πνεύμα τουλάχιστον.

Ακούστε τρία από τα ωραιότερα τραγούδια της ! 

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Έξι μικρές ιστορίες για μια ευτυχισμένη ημέρα!


  • Κάποτε, όλοι οι χωρικοί αποφάσισαν να προσευχηθούν για να βρέξει. Την ημέρα της προσευχής, όλοι οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν, αλλά μόνον ένα αγόρι ήρθε με μια ομπρέλα.

Αυτό είναι ΠΙΣΤΗ.

  • Όταν πετάμε τα μωρά στον αέρα, γελούν, επειδή ξέρουν, ότι θα τα πιάσουμε.

Αυτό είναι ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

  • Κάθε βράδυ, πέφτουμε για ύπνο, χωρίς καμία βεβαιότητα, ότι, το επόμενο πρωΐ, θα είμαστε ζωντανοί, όμως εξακολουθούμε, να βάζουμε ξυπνητήρια, για να ξυπνήσουμε.

Αυτό είναι ΕΛΠΙΔΑ.

  • Σχεδιάζουμε μεγάλα πράγματα, για το αύριο, παρά την μηδενική γνώση, που έχουμε, για το μέλλον.

Αυτό είναι ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ.

  • Βλέπουμε τον κόσμο να υποφέρει, αλλά, συνεχίζουμε να παντρευόμαστε και να γεννάμε παιδιά.

Αυτό είναι ΑΓΑΠΗ.

  • Στο πουκάμισο ενός υπερήλικα, ήταν γραμμένη η πρόταση: «Δεν είμαι 80 ετών. Είμαι γλυκά 16, με 64 χρόνια εμπειρίας».

Αυτή είναι ΣΤΑΣΗ (Νοοτροπία).

  • Όταν ήμουν παιδί, θεωρούσα, ότι η ώρα του μεσημεριανού υπνάκου ήταν τιμωρία. Τώρα, είναι σαν μίνι – διακοπές.

Οι καλοί φίλοι είναι σπάνια κοσμήματα της ζωής… Δύσκολο να τα βρούμε και αδύνατον να τα αντικαταστήσουμε.


 Γιάννης Γκανάσος


Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Η τέχνη όταν δημιουργείται

«Η σιωπή των αμνών» και είναι ελάχιστοι όσοι γνωρίζουν τι κρύβει η πεταλούδα που υπάρχει στο στόμα της Τζόντι Φόστερ στην αφίσα της ταινίας.
Η νεκροκεφαλή που υπάρχει επάνω στην πεταλούδα, δεν είναι μία απλή και τυχαία εικόνα. Το 1951 ο Σαλβαδόρ Νταλί είχε την καλλιτεχνική ιδέα να δημιουργήσει το έργο «In Voluptas MORS” (Αισθησιασμός θανάτου), μαζί με τον φωτογράφο Φίλιπ Χάλσμαν και επτά γυναίκες μοντέλα.
*Στην Ρωμαϊκή Μυθολογία, η λέξη VOLUPTAS (ευχαρίστηση, ηδονή) αναφέρεται στην κόρη του Έρωτα και της Ψυχής.